Dagur 2: Fimmtudagur 29 júlí: Hiti milli 25 og 30gr. og sól. Þessi dagur var frjáls, menn gátu rölt um borgina, hitt ættingja eða t.d. kíkt í moll. Við vorum fimmtíu og fjögur í hópnum sem fór út til Canada í þessa ferð, tuttugu og einn kórfélagi margir með maka sína með og svo voru nokkrir aðrir gestir með í för. Kórinn lét útbúa boli á alla ferðafélaga sem vildu, merkta með íslenska fánanum og áletrun “í vesturveg” einnig voru bolir kórmanna merktir “karlakórinn Lóuþrælar” þetta setti oft skemmtilegan svip á hópinn. Við Guðný ásamt fleirum tókum daginn snemma, að loknum morgunverði var farið að rölta um borgina, stefnan tekin að þinghúsinu, en Hótel Delta Winnepeg er staðsett í miðbæ Winnepeg þannig að stutt var í marga áhugaverða staði. Þinghúsið var skoðað, einungis að utan að þessu sinni, seinna var farið þar inn, og garðurinn umhverfis skoðaður, þar vor óhemju margar styttur út um allan garð. Síðan var farið á The Forks sem er tangi við ármót Rauðár og Assinboine, en þarna var aðal verslunarstaður Indjána og frumbyggja fyrr á öldum. Við Guðný, Skúli og Ólöf fórum í siglingu á árnar með leiðsögn, þar sáum við m.a. lyftubrú byggða snemma á síðustu öld sem var aldrei notuð, hönnunin mistókst eitthvað og illa gekk að lyfta henni svo siglingum var bara hætt þar um. The Forks er á margann hátt áhugaverður staður, þar var margt að skoða, gamlar minjar, verslanir, markaðir ýmiskonar og þar voru líka barir. Aðal járnbrautastöð Winnepeg er þar og fóru svakalegar lestar þar um, eingöngu virtist um vörulestar að ræða og taldi ég vel á annað hundrað vagna þegar ein lestin silaðist þar í gegn. Er degi tók að halla var ákveði að fara á veitingastað og fá sér í gogginn áður en kórfélagar áttu að mæta á æfingu um hálf sjö leitið. Tókum við fjögur, ég, Guðný, Skúli og Ólöf stefnu á veitingastað sem staddur er upp á þaki á stórri byggingu skammt frá hótelinu okkar, þetta er nú ekki í frásögu færandi nema að þegar við komum inn á staðinn og skellum okkur í lyftuna sem flytja átti okkur upp á þak, þá sat allt fast, lyftan haggaðist ekki. Þarna vorum við fjögur ásamt sex Canadabúum og góð ráð dýr, mér datt í hug að hringja í Árna Bálk og biðja hann að brjóta upp hurðina en sagði að vísu engum frá þessari hugdettu. En einn Canadabúin hringdi eftir aðstoð, fengum við svo fréttir af hvernig gengi, slökkviliðið mætti á staðin, tilbúið með axir og önnur vopn, en það sem bjargaði miklu í stöðinni var að þeir dældu lofti inn í lyftuhúsið, létti það andann, en tíu mans í þröngri lyftunni í feikna hita var svolítið þrúgandi. Þarna sátum við föst í eina klukkustund og vorum frelsuninni fegin. Þegar frelsið var fengið var komið að söngæfingu og að henni lokinni var borðað á hótelinu og bjór tekinn fyrir háttinn, ekki dugði að drolla langt frameftir því stór dagur var framundan, ferð til Grand Forks í Norður Dakóta sem tilheyrir Bandaríkjunum, en þar vissu sumir af stórum Mollum með fullt af ódýru dóti. Sumar myndirnar eru svolítið óskýrar, lítil vasamyndavél sem ég var stundum að nota var sennilega ekki rétt stillt.
Meira

Karlakórinn Lóuþrælar í söngferð til Canada, 28. júlí til 8. ágúst. Hér á síðunni verður ferðasagan sögð svona í stuttu máli dag frá degi og myndir með. Svona ferð þarf langan undirbúning, ákvörðunin um að kórinn færi þarna vestur var tekin tæpum tveimur árum fyrir ferðina. Ef ég hef skilið rétt þá þarf svona langan aðdraganda vegna Íslendingahátíðanna bæði í Mantain í norður Dakota sem tilheyrir Bandaríkjunum og í Gimli Manitoba í Canada, en á þessum tveimur stöðum var strax ákveði að kórinn tæki þátt í hátíðarhöldum. En er nær dró ferðinni þá var einnig ákveðið að kórinn héldi konsert á eigin vegum í Rivertown sem er lítill bær á Íslendingaslóðum í Canada, nokkuð norðar en Gimli. Það var svo reyndar ekki fyrr en síðast liðinn vetur að dagskrá og lagaval kórsins fór að taka á sig endanlega mynd smátt og smátt. En undirbúningsvinna fyrir svona ferð er ærin og hvíldi hún að mestu á formanni kórsins Rafni Benediktssyni og kórstjóranum Guðmundi St Sigurðssyni. Ferðin var farin á vegum ferðaskrifstofunnar Vesturheimur og hélt Jónas Þór sem þar ræður ríkjum tvo fundi á síðast liðnum vetri með ferðalöngum er varðaði ferðina. Dagur eitt 28.júlí Fátt bar til tíðinda fyrsta daginn, svona hefðbundið bara koma sér á völlinn, fara í gegn um öryggiseftirlit beltislaus með buxurnar á hælunum, fá sér næringu fyrir flugið og koma sé svo í vélina. Flogið var með Icland Express, en þeir fljúga beinn til Winnipek, farið var í loftið um miðjan dag og var vélin þétt setin og andsk. þröng. Flugið tók á milli fimm og sex tíma og þar sem tímamismunurinn er fimm tímar þarna á milli þá lentum við nánast á sama tíma í Canada og farið var í loftið frá Íslandi. Tíðinda laust var að komast inn í Canada, hefðbundnar spurningar í tolli hver tilgangur með heimsókninni væri og hvort meira tóbak og áfengi væri með í för en viðkomandi ætlaði til eigin nota. Þegar tollurum var tjáð að tilgangur með heimsókninni væri meðal annars að taka þátt í Íslendingahátíðum með kórsöng þá virtust þeir vita allt um það og hleyptu mönnum glaðir inn í landið með bros á vör. Ferðin frá flugstöðinni á hótel Delta tók innan við klukkutíma í bleikri rútu og var komið þangað snemma kvölds á þarlendum tíma en vegna tímamismunar þá voru menn nú farnir að þreytast, sumir fóru þó út að borða og aðrir í göngutúr um nágrenið í mollu hita. Þegar við hjónin komum á okkar herbergi og fórum að litast um þá sjáum við að klósettið virtist stíflað, þarna stóð það nánast barmafullt af vatni, helvíti hart að vera komin alla þessa leið og fá svo herbergi með stífluðu klósetti. En ég prófaði að sturta niður bjóst við að flæddi út á gólfið, en viti menn klósettið tók heldur betur við sér, fór einhvernvegin allt á hreyfingu vatnið hringsnerist og svo tæmdist klósettið alveg með miklum soghljóðum, en þegar þetta var af staðið þá fór að safnast í það vatn aftur og eftir skamma stund þá var það orðið jafn stíflað og áður, var reyndar stíflað allan tíman sem kom þó ekki að sök, þetta er bara svona í Ameríku. Herbergið var annars bara mjög fínt og svo var gengið til náða, spennandi dagar framundan.
Meira